Η Υπουργός Παιδείας δίνει λύσεις....

*Μακράκης Γιώργος-Εκπαιδετικός

'Οπως όλοι γνωρίζουμε η Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση και όχι μόνο αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα. Μερικά από αυτά είναι διαχρονικά, όπως η χρηματοδότηση της Δημόσιας Εκπαίδευσης, η υλικοτεχνική υποδομή, οι χαμηλοί μισθοί των εκπαιδευτικών. Επίσης , άλλα προβλήματα αναπτύσσονται ανάλογα και με την εξέλιξη της κοινωνίας, όπως η επικαιροποίηση της γνώσης στα σχολικά εγχειρίδια, η επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, η δημιουργία σύγχρονων σχολικών μονάδων με στόχο την ποιοτική εκπαίδευση κλπ.
Η σημερινή Υπουργός Παιδείας έκανε αναμφίβολα μια σημαντική προσπάθεια για να <<λύσει>> πολλά από τα χρόνια προβλήματα της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης.
Συγκεκριμένα:

* ένα μεγάλο διαχρονικό πρόβλημα ήταν πως οι νεοδιόριστοι εκπαιδευτικοί έπρεπε να παραμένουν τρία χρόνια στον τόπο διορισμού. Η υπουργός μας το έλυσε. Άραγε κατάλαβε κανείς για ποιο λόγο έγινε αυτή η ρύθμιση;

* Μια μεγάλη μεταρρύθμιση για την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού. Ο νέος εκπαιδευτικός θα αξιολογείται από τον ''Μέντορα". Ποιος θα είναι αυτός; Ρωτήστε την Υπουργό.

* τα 800 περιβόητα ''Νέα Σχολεία'' που για να καταφέρει να λειτουργήσουν τη φετινή σχολική χρονιά άφησε πολλά από τα υπόλοιπα σχολεία με αρκετές ελλείψεις στο εκπαιδευτικό προσωπικό για μεγάλο χρονικό διάστημα. Εννοείται φυσικά πως όταν τελειώσουν τα χρήματα από την Ευρωπαϊκή Ένωση θα πάψουν να λειτουργούν κι αυτά. Θα τα βαφτίσουμε δηλαδή ''Παλιά Σχολεία'' ;

* Η υπουργός μας σκέφτεται καθαρά με παιδαγωγικά κριτήρια όσον αφορά τις συγχωνεύσεις των σχολείων. Επομένως, είναι τυχαίο που γίνεται σε περίοδο οικονομικής κρίσης. Επιπλέον, τα σχολεία που θα δεχτούν τους μαθητές από εκείνα που θα καταργηθούν διαθέτουν άρτιες υποδομές και δεν πειράζει πως θα χαθούν ορισμένες θέσεις εκπαιδευτικών.

* Άλλο ένα μεγάλο αγκάθι για την Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση ήταν πως τόσα χρόνια κάποιοι ανεγκέφαλοι άφηναν να λειτουργούν τα Διδασκαλεία, η δίχρονη δηλαδή μετεκπαίδευση των εκπαιδευτικών. Κι αυτό το έλυσε καθώς μέσα σε μια νύχτα τα κατάργησε.

Παρατηρούμε, λοιπόν, πως η Υπουργός Παιδείας επιλύει τα μείζονα προβλήματα της Εκπαίδευσης. Άρα, δεν πρέπει να φωνασκούμε για την υποχρηματοδότηση, για τις μικρές και ευέλικτες τάξεις, για την ουσιαστική επιμόρφωση, για το ότι τα σχολεία δεν έχουν χρήματα ούτε πετρέλαιο να αγοράσουν, για τους μισθούς των εκπαιδευτικών και άλλα πολλά.....

Η κρίση αξιοπιστίας στα Συνδικάτα...

*Μακράκης Γιώργος,Εκπαιδευτικός-Συνδικαλιστής

Η οικονομική κρίση που ξέσπασε στη χώρα μας, εδώ κι ένα χρόνο περίπου, ανέδειξε τις αδυναμίες και τις στρεβλώσεις σε πολλούς τομείς που αφορούν τη δομή της ελληνικής κοινωνίας. Διαφάνηκε η κρίση θεσμών και αξιών, το πελατειακό κράτος, η διαφθορά σε όλα τα επίπεδα.
Μέσα από αυτή την εξαπλούμενη <<κρίση>> φανερώθηκε η φθορά και η κρίση των Συνδικάτων. Αυτό το διάστημα που πολλά μέτρα ήταν σκληρά και κοινωνικά άδικα για την πλειονότητα των εργαζομένων τα Συνδικάτα έδειξαν πως δεν διέθεταν τους κατάλληλους μηχανισμούς και αντανακλαστικά για να αντισταθούν, είχαν χάσει την εμπιστοσύνη των ίδιων των εργαζομένων και φυσικά της κοινής γνώμης.
Γιατί όμως σε μια περίοδο οικονομικής και αξιακής κρίσης, επώδυνων μέτρων, έκρηξη της ανεργίας και μια γενικότερη αμφισβήτηση του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος, τα Συνδικάτα, όπου φυσιολογικά θα έπρεπε οι εργαζόμενοι να είχαν συστρατευθεί και συσπειρωθεί γύρω απ' αυτά προκειμένου ο κάθε κλάδος να αντισταθεί και να διεκδικήσει, αντίθετα φαίνονται αποδυναμωμένα,χωρίς δημιουργική αγωνιστική φαντασία και συνάμα οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και οι πολίτες κατ' επέκταση τα αντιμετωπίζουν με καχυποψία.
Στο ερώτημα <<Τι φταίει;>> πέρα απ' ότι ο καθένας μπορεί να δώσει τη δική του ερμηνεία υπάρχουν αρκετοί αντικειμενικοί παράγοντες που έχουν συμβάλλει στην κρίση των Συνδικάτων.
Συγκεκριμένα, έχοντας ως χρονικό κριτήριο την περίοδο από τη Μεταπολίτευση και μετά εύκολα μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι:


* Ορισμένοι συνδικαλιστές στην πορεία της διαδρομής τους έγιναν πολιτικοί, υπουργοί ή ανέλαβαν διάφορες άλλες διοικητικές θέσεις. Αυτό από μόνο του φυσικά δεν είναι αρνητικό, καθώς ο κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα να αναλάβει καίριες θεσμικές θέσεις, αλλά συνήθως εκείνοι όταν βρίσκονταν πλέον στη διαχειριστική εξουσία παρέκκλιναν από τις αρχικές τους απόψεις και ιδέες που υποστήριζαν.
* Αρκετοί συνδικαλιστές είναι γαντζωμένοι για πολλά χρόνια στις θέσεις ευθύνης των Συνδικάτων με αποτέλεσμα να επέρχεται ο κορεσμός αλλά και σε πολλές περιπτώσεις να διεκδικούν χωρίς οι ίδιοι να δουλεύουν.
* Ορισμένες κινητοποιήσεις, που αρκετές φορές εξυπηρετούν πολιτικές σκοπιμότητες, είναι αυθαίρετες, κινούνται σε λάθος κατεύθυνση και συνήθως προκαλούν κοινωνικό αυτοματισμό. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ, όπου είκοσι άτομα το καλοκαίρι έκλειναν εισόδους και λιμανιών και πλοίων προκαλώντας μεγάλο πλήγμα στις μικρές επιχειρήσεις, στα ξενοδοχεία και συνολικότερα στον τουρισμό και στην εικόνα της χώρας. Αυτή η κινητοποίηση, δηλαδή, έπληξε τους ίδιους τους εργαζόμενους.
* Πολλές φορές μέσα από την συνδικαλιστική δράση προκύπτουν σχέσεις εξάρτησης με τους κομματικούς φορείς, επικρατούν πελατειακές λογικές και άγονες αντιπαραθέσεις ανάμεσα στις συνδικαλιστικές παρατάξεις.

Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε κ άλλες παραμέτρους που έχουν οδηγήσει στην κρίση αξιοπιστίας των Συνδικάτων. Όμως το πιο ορθό είναι να δούμε πως μπορεί να ανατραπεί αυτή η κατάσταση και τα Συνδικάτα να αποκτήσουν ξανά ουσιαστικό ρόλο και περιεχόμενο για την προάσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων.
Όσοι ασχολούμαστε με τη θεσμική εκπροσώπηση των εργαζομένων -σε όποιο κλάδο κι αν ανήκει ο καθένας-οφείλουμε, στους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε, να διαμορφώσουμε το πρόταγμα ενός Νέου Συνδικαλισμού με συγκεκριμένες ριζοσπαστικές αλλαγές:

* να αναδιοργανώσουμε τις δομές και τι λειτουργίες των Συνδικάτων με πιο αποκεντρωμένα, ανοικτά και δημοκρατικά όργανα.
* να προσπαθήσουμε να αναδείξουμε νέες μορφές εναλλακτικής δράσης και αγώνων για την προάσπιση των συμφερόντων μας.
* να οριοθετήσουμε χρονικό περιορισμό θητείας στους εκπροσώπους των εργαζομένων προκειμένου να μην καταλήγουμε σε βολεμένους εργατοπατέρες και κατά προέκταση να υπάρχει διαρκή ανανέωση προσώπων, αντιλήψεων και διαμόρφωσης πολιτικών θέσεων.

Είναι βέβαιο ότι το διεφθαρμένο και πελατειακό κράτος συνδέθηκε με τα πρόσωπα και τις πολιτικές ορισμένων που ''υπηρέτησαν'' σε συνδικαλιστικές θέσεις. Είναι επίσης βέβαιο πως κάθε δημοκρατική κοινωνία χρειάζεται τα Συνδικάτα. Επομένως, αποτελεί μονόδρομο η ριζική αναδιοργάνωσή τους.

Ελλάς, οι απεργίες σου . . .

*Μακράκης Γιώργος-Νέος Εκπαιδευτικός

Ήρθε το καλοκαίρι κι ένας ευκατάστατος ξένος με την οικογένειά του αποφασίζουν να έρθουν στην Ελλάδα για διακοπές. Σίγουρα, θα έχουν συλλέξει πληροφορίες για τη χώρα μας. Φυσικά, θα έχουν ακούσει ότι είναι η μητέρα της δημοκρατίας με τον πλούσιο πολιτισμό, το φυσικό κάλλος, τα πολυάριθμα νησιά και τις αμέτρητες παραλίες. Φτάνουν, λοιπόν, από ένα μακρύ ταξίδι με το αεροπλάνο στην Αθήνα. Πρώτος προορισμός θα είναι η Ακρόπολη. Όσο πλησιάζουν προς το ιστορικό μνημείο τόσο περισσότερο λαχταρούν να δουν και να διαπιστώσουν με τα ίδια τους τα μάτια τι κάνει την Ακρόπολη τόσο ξεχωριστή.! Δυστυχώς, όμως, μια δυσάρεστη έκπληξη τους περιμένει...οι υπάλληλοι απεργούν και συνάμα ένα άλλο σωματείο εργαζομένων έχει αναρτήσει ένα τεράστιο σε όγκο πανό που σκεπάζει την ομορφιά του μνημείου!
Η οικογένεια των τουριστών, αφού δεν κατάφεραν να δουν την Ακρόπολη αναχωρούν για το λιμάνι καθώς το απόγευμα θα ταξιδέψουν σε κάποιο από τα νησιά της Ελλάδας.
Δε γνώρισαν την αρχαία Αθήνα αλλά τουλάχιστον θα γευτούν τις όμορφες παραλίες και τη γαλήνια νησιωτική ζωή....ΩΧ! Άλλη μια αναπάντεχη έκπληξη τους περιμένει στο λιμάνι...ορισμένοι ναυτεργάτες-συνδικαλιστές (ελάχιστοι στον αριθμό) έχουν κλείσει τις εισόδους προς τα πλοία! Σήμερα δεν ταξιδεύει κανείς!!!
Η ξένη οικογένεια αρχίζει να απελπίζεται...βρίσκεται ωστόσο η ιδέα να ενοικιάσουν ένα αυτοκίνητο και να κάνουν βόλτα στην πρωτεύουσα της χώρας μας. Ενοικιάζουν, λοιπόν, το αυτοκίνητο και πηγαίνουν στο πρατήριο καυσίμων για να προμηθευτούν βενζίνη...λογαριάζουν όμως χωρίς τον ξενοδόχο! Οι πρατηριούχοι απεργούν αλλά και ανοιχτά να ήταν δε θα είχαν βενζίνη, καθώς απεργούν και οι οδηγοί φορτηγών που προμηθεύουν τα πρατήρια με καύσιμα!
Η συμπαθητική οικογένεια απελπίστηκε τόσο πολύ που αποφάσισε να ακυρώσει τις διακοπές της στην Ελλάδα...στο αεροδρόμιο, όμως, μαθαίνουν ότι η πτήση, για την επιστροφή στην πατρίδα τους, θα καθυστερήσει αρκετά διότι οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας πραγματοποιούν λευκή απεργία!
Τελικά, η συγκεκριμένη οικογένεια τουριστών σίγουρα δε φεύγει με τις καλύτερες αναμνήσεις από τη χώρα μας και σίγουρα δε θα το συστήνει σε άλλους να μας επισκεφτούν! Δεν κατάφερε να θαυμάσει τα τοπία και τις ομορφιές μας αλλά εντυπωσιάστηκε οπωσδήποτε από την <<αγωνιστικότητα των Ελλήνων>>..!!!


Μέσα από την τραγελαφική, με αρκετές δόσεις υπερβολής, πρόχειρη ιστορία δημιουργείται αυτόματα ο εξής προβληματισμός: Η έννοια της απεργίας στην Ελλάδα συνεχίζει να αποτελεί ένα ιερό δικαίωμα του οποιουδήποτε κλάδου εργαζομένων για να προφυλάξει τα δικαιώματά του και να διεκδικήσει ή έχει αλλοιωθεί το πραγματικό της περιεχόμενο; Μήπως η απεργία έχει μεταλλαχθεί κάτι σαν χόμπι ή μόδα μιας ορισμένης φατρίας εργαζομένων που έχουν υπονομεύσει την έννοια και το πνεύμα του συνδικαλισμού γενικότερα και της απεργίας ειδικότερα;

Στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, όπου θίγονται κατακτήσεις και δικαιώματα (μισθοί, συντάξεις, θέσεις εργασίας) είναι απόλυτα αναγκαίο τα συνδικαλιστικά κινήματα να αντιδράσουν, να φωνάξουν και να απεργήσουν. Η κάθε απεργία, ωστόσο, όταν αποφασίζεται και πραγματοποιείται από ένα κλάδο εργαζομένων πρέπει να έχει προσδιοριστεί ο σκοπός, να έχουν οριοθετηθεί οι στόχοι της και να εκδηλωθεί με τρόπο που να μη θίγει τα συμφέροντα άλλων εργαζομένων.
Μόνον τότε μια απεργία, όσο κι αν διαρκέσει χρονικά, μπορεί να πετύχει τα αιτήματα που εκπροσωπεί και παράλληλα να ασκήσει θετική επιρροή στη συνείδηση του απλού κόσμου.

Εν κατακλείδι, λοιπόν, πρέπει ορισμένοι, που έχουν κάνει κατάχρηση των αναφαίρετων δικαιωμάτων των εργαζομένων και έχουν αποσαθρώσει το νόημα του συνδικαλισμού, να κατανοήσουν πως η απεργία δεν είναι συντεχνιακή μόδα αλλά πράξη δημοκρατικής ευθύνης για την υποστήριξη των συμφερόντων των εργαζομένων.

''Η εκπροσώπηση των νέων στην αυτοδιοίκηση''

*Κρικρής Γιώργος, Φοιτητής Ψυχολογίας-Μέλος ΤΟ.ΣΥ.Ν Ν.Σμύρνης

Εν έτη 2010 ζούμε, μεγαλώνουμε και δραστηριοποιούμαστε σε μία από τις πιο απαισιόδοξες και απογοητευμένες κοινωνίες. Ακόμα περισσότερο οι Έλληνες νέοι ασφυκτιούν, απογοητεύονται και απαξιώνουν την πολιτική και τους πολιτικούς δικαιολογημένοι σε μεγάλο βαθμό κι από την ιδιομορφία της ηλικίας τους. Ωστόσο, το πιο δυναμικό κομμάτι της κοινωνίας μας είναι η νεολαία μαχόμενη με πολλά προβλήματα, έντονες ανησυχίες αλλά και διάθεση για βελτίωση των συνθηκών ζωής, εκπαίδευσης, εργασίας και ψυχαγωγίας.

Η νεολαία πρέπει και μπορεί να συμμετέχει ισότιμα και δυναμικά στην πολιτική και πιο συγκεκριμένα σε κάθε κέντρο λήψης σημαντικών αποφάσεων. Η θεσμοθέτηση των ΤΟ.ΣΥ.Ν (Τοπικά Συμβούλια Νέων) θα μπορούσε να είναι μια καλή αρχή που παρόλαυτα «σκόνταψε» σε θεσμικές, οργανωτικές και λειτουργικές αδυναμίες που οδήγησαν σύντομα στην κοινωνική και θεσμική συρρίκνωση του θεσμού. Κατά συνέπεια, αντιλαμβανόμαστε ότι είναι απαραίτητη η στήριξη των ΤΟ.ΣΥ.Ν. με συγκεκριμένες νομοθετικές ρυθμίσεις οι οποίες θα ενισχύσουν το ρόλο του θεσμού καθώς και την απήχηση του στις τοπικές κοινωνίες.

Κατανοώντας το πέρασμα της αυτοδιοίκησης σε μια «νέα εποχή Καλλικράτη» πρέπει να θωρακίσουμε με κάθε θεμιτό και δημοκρατικό τρόπο τα δικαιώματα που μας δίνονται για πλατιά εκπροσώπηση της νεολαίας. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να αδιαφορήσουμε ή να μείνουμε σε βαθυστόχαστες αναλύσεις και κομματικές «κόντρες». Έχουμε χρέος να βγούμε μπροστά με προοδευτικές ιδέες και ρηξικέλευθες δράσεις που θα ανατρέψουν τις εδραιωμένες αναχρονιστικές αντιλήψεις και νοοτροπίες.

Σε πρόσφατες δηλώσεις του ο πρωθυπουργός της χώρας, Γιώργος Α. Παπανδρέου υπογράμμισε ότι «χωρίς την ενεργό παρουσία της νέας γενιάς, η Ελλάδα δεν θα αλλάξει» καθώς επίσης επεσήμανε ότι «πρέπει να εξασφαλίσουμε αυτό που απαιτούν οι νέοι, προκειμένου να υπάρχει μια νέα γενιά ελεύθερη, χειραφετημένη, αισιόδοξη, απαλλαγμένη από πελατειακές αντιλήψεις, κάνουμε τα πάντα για να αλλάξουμε για πάντα την Ελλάδα».

Οι δηλώσεις αυτές για εμάς τους νέους πρέπει να αποτελέσουν την αφετηρία συλλογικής και συντονισμένης προσπάθειας για τη στήριξη και την ανάδειξη του διακριτού ρόλου της νέας γενιάς σε όλο το φάσμα της πολιτικής λειτουργίας των δήμων. Δεν πρέπει τα προστάγματα αυτά ενός μεσήλικα να αποτελέσουν για εμάς «ένα πουκάμισο αδειανό….».

''Κυρία αυτά τα παλιά δεν τα ξέρουμε..''

*Παπαδοπούλου Νάντια, Νέα Εκαπιδευτικός-Ειδ.Γραμματέας Ένωσης Κρητών Ν.Σ.

Η σχολική χρονιά τελειώνει και η ΣΤ΄ τάξη θέλησε να αποχαιρετήσει τα 6 χρόνια που έζησε στο Δημοτικό Σχολείο με ένα θεατρικό έργο. Οι μαθητές ξεκινούν να δουλεύουν πάνω στο έργο τους. Ο ενθουσιασμός και η λαχτάρα να υπάρξει το καλύτερο αποτέλεσμα είναι ευδιάκριτοι στα βλέμματά τόσο των μαθητών όσο και των εκπαιδευτικών που συμμετέχουν σε αυτή τη διαδικασία. Οι πρόβες αρχίζουν και το θεατρικό μας έργο «ντύνεται» από μουσικές και χορογραφίες. Οι συνδυασμοί των κινήσεων αρκετά απαιτητικοί, καθώς είναι επηρεασμένοι από λατινοαμερικάνικους χορούς. Παρ’ όλα αυτά όμως τα παιδιά αντεπεξέρχονται στις προσδοκίες μου και το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό. Λίγες μέρες πριν την παρουσίαση του θεατρικού μας έργου το μόνο που μας έχει απομείνει είναι μια χορογραφία τσάμικου και χασαποσέρβικου. «Τους ελληνικούς χορούς λογικά τους ξέρουν. Άρα τα δύσκολα πέρασαν », σκέφτηκα. Ξεκινάμε το χασαποσέρβικο. Ξαφνικά βλέπω καρφωμένα παιδικά βλέμματα πάνω μου να με κοιτάζουν γεμάτα απορία. «Ελάτε παιδιά, ελάτε να χορέψουμε». «Κυρία αυτά τα ελληνικά δε τα ξέρουμε!!! Είναι πολύ παλιά και δε μας αρέσουν!!!». Αλήθεια πόσο μακρινά φαντάζουν στο μυαλό των παιδιών, η παραδοσιακή ελληνική μουσική και οι παραδοσιακοί μας χοροί; Και εν τέλει που οφείλεται αυτή η απομάκρυνση των νέων από την παράδοση;

Είναι αλήθεια πως πρόκειται για μια σταδιακή απομάκρυνση των νέων από την παράδοση όπως αυτή διαπιστώνεται καθημερινά από τους ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας οι οποίοι συχνά διατείνονται πως οι νεότερες γενιές αμφισβητούν όλο και περισσότερο τις παραδόσεις και τις απαξιώνουν ως κάτι παρωχημένο και αναχρονιστικό. Οι νέοι όμως είναι ρηξικέλευθοι, έχουν την έμφυτη τάση να αμφισβητούν καθιερωμένες αξίες και να έχουν κριτική στάση απέναντι στα πράγματα και κυρίως απέναντι στις παραδοσιακές, στερεότυπες αντιλήψεις. Αυτή η αντιδικία ανάμεσα στο παλιό και το νέο είναι υγιής έκφραση της ζωής υπό την προϋπόθεση όμως η αμφισβήτηση να είναι γόνιμη, να αποτελεί δηλ. αρνητική κριτική με στοιχεία αντιπροσφοράς.

Υπάρχουν όμως και διευκολυντικοί παράγοντες που συμβάλλουν στην απομάκρυνση των νέων από την παράδοση και τους οδηγούν στο μιμητισμό και στην ξενομανία. Αρχικά η βιομηχανία του θεάματος και της πληροφόρησης. Τα ΜΜΕ με όπλο τους τη διαφήμιση προβάλλουν ξένα πρότυπα, ιδέες και τρόπους ζωής δημιουργώντας μια μαζική υποκουλτούρα σύμφωνα με την οποία προβάλλεται ως αξία οτιδήποτε διαφημίζεται, πουλιέται και αγοράζεται. Προβάλλεται η ξενομανία, ο μιμητισμός γλωσσικών ιδιωμάτων και ένας τρόπος συμπεριφοράς ,θεώρησης και σκέψης που εξορίζουν κάθε παραδοσιακό στοιχείο, καθετί που αποτελεί συνδετικό κρίκο με το παρελθόν.

Έπειτα ο υλιστικός τρόπος ζωής με κύρια χαρακτηριστικά του την καταναλωτική κοινωνία και τον ατομικισμό, απαξιώνει την παράδοση , τους κοινωνικούς θεσμούς και τις διαπροσωπικές σχέσεις.

Δυστυχώς οι νεότερες γενιές αποκόπτονται από τα πρότυπα ζωής του παρελθόντος καθώς αυτά αναπαράγονται μόνο στην επαρχία και αποβάλλονται σταδιακά από τις μεγαλουπόλεις και τα αστικά κέντρα.

Η ανάγκη λοιπόν της επανασύνδεσης των νέων με την παράδοση είναι επιτακτική. Kαι αυτή η επανασύνδεση πρέπει να ξεκινήσει από το σχολείο, από εμάς τους εκπαιδευτικούς. Εμείς είμαστε αυτοί που μπορούμε να μεταλαμπαδεύσουμε στις νεότερες γενιές τις παραδοσιακές αξίες. Φυσικά δεν πρέπει να φτάσουμε στο άλλο άκρο της προγονοπληξίας. Οι νέοι πρέπει να έρθουν σε επαφή με τα ήθη, τα έθιμα και τον τρόπο ζωής των προγόνων τους. Πώς θα γίνει αυτό; Όχι φυσικά με βαρετές επισκέψεις σε λαογραφικά και αρχαιολογικά μουσεία, ούτε με άσκοπες θεωρητικές συζητήσεις περί της κουλτούρας και της παράδοσης . Η επαφή των νέων με την παράδοση πρέπει να αποκτήσει βιωματικό χαρακτήρα. Ας χορέψουμε και ας τραγουδήσουμε με τους μαθητές μας, ας παίξουμε στην αυλή παιχνίδια που έχουν ξεχαστεί, ας διασκεδάσουμε μαθαίνοντας !!

''Η Εκπαίδευση αναζητά ταυτότητα...''

*Μακράκης Γιώργος-Νέος Εκπαιδευτικός

Η Εκπαίδευση σε κάθε σύγχρονη κοινωνία αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους τομείς για την κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη. Το μορφωτικό κεφάλαιο, η κουλτούρα, η στάση ζωής, η ανάπτυξη και η ευημερία μιας χώρας καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από το κατά πόσο ποιοτική Εκπαίδευση παρέχει στους πολίτες της. Είναι ένα δημόσιο και κοινωνικό αγαθό γι' αυτό και κάθε Πολιτεία αναλαμβάνει την οργάνωση, την λειτουργία και την αποτελεσματικότητά της.

Στη χώρα μας, δυστυχώς εδώ και πολλά χρόνια δεν είχε διαμορφωθεί ένα συγκεκριμένο πλαίσιο στόχων για το ''τι Παιδεία θέλουμε''. Δεν ακολουθήθηκε μια ενιαία θεσμική μεταρρυθμιστική πολιτική σε όλες τις βαθμίδες της Εκπαίδευσης παρά μόνο αποσπασματικές ρυθμίσεις, οι οποίες φυσικό επακόλουθο ήταν να μη λύνουν προβλήματα αλλά να τα διογκώνουν.
Οι εκάστοτε κυβερνήσεις που ήταν και υπεύθυνες για την χάραξη πολιτικής σ΄ αυτόν τον ευαίσθητο τομέα δεν έδωσαν ποτέ τα απαραίτητα χρήματα από τον κρατικό προϋπολογισμό για την εξέλιξη και αναβάθμιση της Παιδείας. Δεν δημιούργησαν ποτέ ένα μακροπρόθεσμο σχεδιασμό και όραμα για την Εκπαίδευση. Δεν την αντιλήφθηκαν ποτέ ως πεδίο ολόπλευρης ανάπτυξης τόσο του κάθε πολίτη ξεχωριστά όσο και της ίδια της χώρας.
Αντίθετα, παρέμειναν εγκλωβισμένοι σε κομματικές πρακτικές, όπως το συνηθισμένο ελληνικό φαινόμενο όποια κυβέρνηση εκλέγεται να κάνει αλλαγές απλά για να δείξει τη διαφορετικότητά της από την προηγούμενη .Με λίγα λόγια, μεταρρυθμίσεις για την μικροπολιτική σκοπιμότητα και όχι για την Εκπαίδευση. Αντιμετώπισαν την Παιδεία όχι από τη σωστή της δομική βάση, δηλαδή "από κάτω προς τα πάνω'' αλλά αντίστροφα. Ολοφάνερο παράδειγμα οι συνεχείς αλλαγές στις εισαγωγικές εξετάσεις για τα Πανεπιστήμια λες και από 'κει ξεκινούσε το πρόβλημα.

Βέβαια, πρέπει να παραδεχτούμε ότι η ευθύνη δεν ανήκει αποκλειστικά στα πολιτικά κόμματα διότι ορισμένες φορές και οι συνδικαλιστικές ηγεσίες δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων και ακολούθησαν λαθεμένες επιλογές. Αλλά και 'μεις πολλές φορές, ως πολίτες, υποβαθμίσαμε ή απαξιώσαμε τις δυνατότητες του δημόσιου σχολείου και πανεπιστημίου.

Όλα τα παραπάνω και αρκετά ακόμη οδήγησαν την ελληνική Εκπαίδευση χωρίς σαφή προσανατολισμό, χωρίς ταυτότητα.

Ήρθε όμως η στιγμή να εισέλθουμε στο παρόν. Το τελευταίο διάστημα με την αλλαγή της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας είχαμε βασικές μεταρρυθμίσεις στο χώρο της Εκπαίδευσης και κυρίως στην πρώτη βαθμίδα.
Οφείλουμε να παρατηρήσουμε ότι ίσως για πρώτη φορά η Εκπαίδευση στην Ελλάδα προσεγγίζεται ενιαία και όποιες αλλαγές γίνονται, πραγματοποιούνται με βασικό γνώμονα την σύνδεση των βαθμίδων της Εκπαίδευσης.
Συγκεκριμένα, βασικές μεταρρυθμίσεις είναι:

• Το Νέο Σχολείο που οριοθετεί ένα σχολείο ανοικτό, σύγχρονο, ψηφιακό το οποίο θα παρέχει κρατική πιστοποίηση στην αγγλική γλώσσα και στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Ένα σχολείο που θα δίνει έμφαση στη Γλώσσα, τα Μαθηματικά, την Λογοτεχνία και στον Πολιτισμό.
  
• Καθιερώνεται ως μοναδικός τρόπος μονιμοποίησης των εκπαιδευτικών ο ΑΣΕΠ. Από την στιγμή που όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι θα διορίζονται μέσω του ΑΣΕΠ εύλογα μπορεί να πει κανείς πως το ίδιο πρέπει να ισχύσει και για του εκπαιδευτικούς. Εδώ όμως τίθενται δύο ερωτήματα: Γιατί να αλλάξει το υπάρχον σύστημα (ΑΣΕΠ-Πίνακας προϋπηρεσίας) καθώς λειτουργούσε χωρίς προβλήματα αδιαφάνειας και διαβλητότητας; Γιατί, αφού αποφασίστηκε αυτή η αλλαγή, δεν έδωσε μεγαλύτερο χρονικό μεταβατικό στάδιο στους αδιόριστους εκπαιδευτικούς που είχαν διαφορετικό προγραμματισμό σύμφωνα με το απερχόμενο σύστημα πρόσληψης;
  
• Η αναβάθμιση του ολοήμερου σχολείου με την εφαρμογή ενός νέου προγράμματος με απώτερο στόχο ''η τσάντα να μένει στο σχολείο''. Ήδη από τη νέα σχολική χρονιά θα λειτουργήσουν 800 πιλοτικά ολοήμερα σχολεία και από την μεθεπόμενη υποχρεωτικά σε όλες τις σχολικές μονάδες. Και εδώ ωστόσο προκύπτει το ερώτημα: Πώς μπορεί να εφαρμοστεί, σίγουρα ένα αναδιαμορφωμένο και καινοτόμο πρόγραμμα χωρίς τις απαραίτητες υλικοτεχνικές υποδομές (ευρύχωρες τάξεις, αίθουσες υπολογιστών κλπ ) και χωρίς εκπαιδευτικό προσωπικό;

• Η αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας είναι ένα ζήτημα που χρήζει ιδιαίτερης προσοχής. Καταρχάς να ξεκαθαρίσουμε ότι η εκπαιδευτική κοινότητα δεν φοβάται την αξιολόγηση αντίθετα την επιθυμεί. Μια αξιολόγηση, όμως, για να υλοποιηθεί ορθά και να αξιοποιήσουμε τα θετικά της στοιχεία πρέπει τα σχολεία να έχουν ίσες ευκαιρίες και επαρκώς εξοπλισμένα. Επιπλέον, η αξιολόγηση να μη στοχεύει στην κατηγοριοποίηση και σύγκριση των σχολικών μονάδων αλλά να εντοπίζονται οι αδυναμίες και εν συνεχεία να βελτιώνονται με τις απαραίτητες παρεμβάσεις. Μια αξιολόγηση, λοιπόν, ποιοτική και όχι ποσοτική. Συνεπώς, πώς είναι δυνατό να εφαρμοστεί η αξιολόγηση χωρίς τις απαραίτητες υποδομές και δίχως να έχει αποσαφηνιστεί με ακρίβεια ο σκοπός και οι επιμέρους στόχοι της;

• Η θεσμοθέτηση του ''Μέντορα" έχει , δικαιολογημένα, προκαλέσει αντιδράσεις. Ο μέντορας, που θα είναι εκπαιδευτικός με μεγάλη διδακτική εμπειρία και συνήθως θα βρίσκεται στο σχολείο που υπηρετεί και ο δόκιμος εκπαιδευτικός, αναλαμβάνει να τον καθοδηγεί και στο τέλος της διετούς δοκιμής θα αξιολογείται από μια επιτροπή, χωρίς ωστόσο να έχει διευκρινιστεί από ποιους θα αποτελείται και ποιοι θα τους διαλέγουν. Αυτή η ρύθμιση, πέρα από την προχειρότητά της, κινείται και σε λάθος κατεύθυνση. Ο νέος εκπαιδευτικός δεν χρειάζεται ''μέντορες'' αλλά ουσιαστική επιμόρφωση και υποστήριξη.
  

Πέρα από τις παραπάνω ρυθμίσεις έχει ανακοινωθεί η μείωση της ύλης, στα θετικά μαθήματα, από την Πέμπτη Δημοτικού έως την Πρώτη Λυκείου, γεγονός που ανακουφίζει εκπαιδευτικούς και μαθητές καθώς τα τελευταία χρόνια υπήρχε υπερφόρτωση και τεράστια ύλη στα σχολικά βιβλία.

Επίσης, στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση έχουν τεθεί σημαντικοί στόχοι όπως, το ολοήμερο γυμνάσιο και η επανεξέταση του θεσμού των Πανελλαδικών εξετάσεων στο Λύκειο. Επιπλέον, επίκεινται αλλαγές και στο πλαίσιο λειτουργίας των Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων.
Στο σημείο αυτό, όμως, πρέπει να επισημάνουμε ότι οι αλλαγές αυτές πραγματοποιούνται μέσα σ' ένα δυσοίωνο οικονομικό περιβάλλον για τη χώρα μας.
Η μεταρρύθμιση στην Παιδεία απαιτεί επαρκείς υλικοτεχνικές υποδομές , πρόσληψη εκπαιδευτικών ,άρα και σημαντική χρηματοδότηση.
Αντί αυτού βλέπουμε ότι στις τάξεις αυξάνεται το όριο μαθητών στους τριάντα, συγχωνεύονται αρκετά τμήματα και σχολεία, μειώνεται η πρόσληψη μόνιμων εκπαιδευτικών και αναπληρωτών, ενώ παράλληλα πολλές από τις θεσμικές αλλαγές που αφορούν τους εκπαιδευτικούς είναι άστοχες και καλλιεργούν την αβεβαιότητα.
Εύλογα, λοιπόν, κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί: Πώς θα γίνουν πράξη σημαντικές μεταρρυθμιστικές παρεμβάσεις που κοστίζουν χωρίς χρήματα , μείωση των προσλήψεων και με τους εκπαιδευτικούς θιγμένους από τις θεσμικές ανατροπές που τους αφορούν;
Η Εκπαίδευση στη χώρα μας τελικά θα βρει το βηματισμό της ή θα συνεχίσει να αναζητά την ταυτότητά της και για τα τα επόμενα χρόνια;

Ας ελπίσουμε, επιτέλους, η Εκπαίδευση να αποτελέσει μια σοβαρή εθνική επένδυση με σαφείς βραχυπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στόχους. Να κατανοήσουμε πως η Δημόσια Ποιοτική Εκπαίδευση είναι πρωταρχική προϋπόθεση για την βιώσιμη ανάπτυξη.
Επομένως, η επόμενη περίοδος για την Παιδεία είναι αρκετά κρίσιμη και όσοι φορείς εμπλέκονται μ' αυτήν οφείλουν να δείξουν υπευθυνότητα , σύνεση, ρεαλισμό και όραμα.

"Η εκπαίδευση είναι πράξη αγάπης και γι' αυτό είναι πράξη κουράγιου.
Δεν φοβάται την ανάλυση της πραγματικότητας, ούτε αποφεύγει τη δημιουργική συζήτηση ακόμα και με τον κίνδυνο αυτοαποκαλυφθεί ως παρωδία." (Paulo Freire)

''Η επιστήμη της Κοινωνιολογίας και ο ρόλος της στην ελληνική πραγματικότητα''

*Νίκη Παρασύρη-Νέα Κοινωνιολόγος

Μια ενδιαφέρουσα αλλά όχι και τόσο διαδεδομένη, στα ελληνικά τουλάχιστον πλαίσια, είναι η επιστήμη της Κοινωνιολογίας, η οποία σε άλλες χώρες αποτελεί μια από τις προτεραιότητες των νέων σε επαγγελματικό επίπεδο.
Η Κοινωνιολογία ορίζεται ως μια επιστήμη η οποία μελετά και επιδιώκει να κατανοήσει και να εξηγήσει τον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας της κοινωνίας, παρατηρώντας φαινόμενα, μελετώντας κανονικότητες, ανακαλύπτοντας νόμους και επισημαίνοντας τυποποιήσεις, κατηγοριοποιήσεις, πολυπλοκότητες, δράσεις, αλληλοδράσεις και εξελεικτικές δυνάμεις. Ειδικότερα μελετά, τις κοινωνικές ομάδες, τους κοινωνικούς θεσμους, τους κοινωνικούς ρόλους καθώς και τους κανόνες, τις αξίες, τις ιδέες, τις αντιλήψεις τις γνώσεις κ.λπ. που υπάρχουν, λειτουργούν και νομιμοποιούν την πολυπλοκότητα των σχέσεων, των δράσεων, των αντιδράσεων, των αντιθέσεων και των συνθέσεων που εκδηλώνονται σε κάθε κοινωνική οργάνωση. Όπως και κάθε άλλη επιστήμη, έχει αναπτύξει ειδικές μεθοδολογίες ή τεχνικές έρευνας και διεύρυνσης του γνωστικού πεδίου και των ερμηνευτικών εργαλείων της. Η κοινωνία και ο άνθρωπος στις συλλογικές του δράσεις, που αποτελούν το βασικό αντικείμενο της κοινωνιολογίας, είναι εξαιρετικά μεταβλητές οντότητες και απαίτουν διαρκή έρευνα και αναπροσαρμογή των υποθέσεων και των σχετικών αξιωμάτων. Ως επιστήμη είναι σχετικά νέα και αναπτύχθηκε τον 19ο αι., εξετάζοντας τους κοινωνικούς κανόνες που συνδέουν και διαχωρίζουν τους ανθρώπους όχι μόνο ως άτομα αλλά ως μέλη ομάδων, οργανώσεων και θεσμών. Αναλύοντας την ιστορικά, διακρίνει κανείς μια σείρα γεγονότων που συνδέονται με την 'γέννηση' του αντικείμενου. 'Ενα από αυτά είναι ο Διαφωτισμός, ως ιδεολογική επανάσταση του 18ου αι., καθως και η Γαλλική επανάσταση, έθεσαν την Κοινωνιολογία στη σημερινή της μορφή.
Στη διεθνή κοινότητα έχουν καταγραφεί πολυάριθμοι εξειδικευμένοι κλάδοι της επιστήμης της Κοινωνιολογίας. Στην Ελλάδα επί του παρόντος δεν υπάρχουν κατάλληλες συνθήκες για την εκπαίδευση, την επέκταση της έρευνας ή γνώσεις για τις εφαρμογές των ανάλογων εξειδικευμένων κλάδων της. Αρκετοί από τους κλάδους της συνδέονται με το γνωστικό πεδίο συναφών επιστημών όπως είναι η κοινωνική ανθρωπολογία, η κοινωνική ψυχολογία, η εγκληματολογία, η κοινωνική ιστορία, τα οικονομικά και η πολιτική επιστήμη.
Ευρύτεροι κλάδοι στην Ελλάδα είναι :

* Κοινωνιολογία της οικογένειας
* Κοινωνιολογία της εκπαίδευσης
* Κοινωνιολογία του κοινωνικού αποκλεισμού
* Κοινωνιολογία του φύλλου
* Κοινωνιολογία των Μ.Μ.Ε.
* Πολιτική Κοινωνιολογία
* Αγροτική Κοινωνιολογία
* Αστική Κοινωνιολογία
* Βιομηχανική Κοινωνιολογία
* Κοινωνιολογια της θρησκείας

Ευρύτεροι εξειδικευμένοι κλάδοι είναι :

* Κοινωνιολογία του αθλητισμού
* Κοινωνιολογία της νεολαίας
* Κοινωνιολογία της τέχνης
* Κοινωνιολογία του δικαίου
* Κοινωνιολογια της ισότητας κ.α.

Σπουδές και στόχοι : Στα πανεπιστημιακά ιδρύματα της Ελλάδας λειτουργούν 3 τμήματα Κοινωνιολογίας, τα οποία στοχεύουν στη συστηματική μελέτη της κοινωνίας, των κοινωνικών θεσμών και των δομών της. Μελετούν την διαδικασία συγκρότησης και μεταβολής της δομής της ανθρώπινης κοινωνίας. Εστιάζουν, επίσης, στην κατανόηση της κοινωνικής συμπεριφοράς, ενώ διευρύνουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο σημερινός άνθρωπος ως μέλος του κοινωνικού περιβάλλοντος. Τέλος, καλλιεργούν τις τεχνικές που χρησιμοποιούνται σήμερα για την διερεύνηση των κοινωνικών φαινομένων. Στο παραπάνω πλαίσιο εκπαιδεύονται κοινωνιολόγοι επιστήμονες ικανοί να επεξεργάζονται συστηματικά τόσο τις επιστημονικές όσο και τις τρέχουσες αντιλήψεις γαι τα κοινωνικά προβλήματα που θα κληθούν να αντιμετωπίσουν ως επαγγελματίες.
Επαγγελματικές προοπτικές : Τα επαγγελματικά δικαιώματα των κοινωνιολόγων κατοχυρώθηκαν μόλις την 01/10/2009 με Προεδρικό Διάταγμα με αριθμό 159, ΦΕΚ 199 01.10.2009, ΤΕΥΧΟΣ Α. "Οι πτυχιούχοι κοινωνιολόγοι του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, του Πανεπιστημίου Κρητης και του Πανεπιστημίου Αιγαίου, δύνανται με βάση τις γενικές και εξειδικευμένες γνώσεις που απέκτησαν κατά την διάρκεια των σπούδων τους να απασχολούνται τόσο ως ελεύθεροι επαγγελματίες όσο και ως μισθωτοί με οποιαδήποτε σχέση εργασίας."
Ωστόσο πολλά είναι τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι κοινωνιολόγοι στην αγορά εργασίας. Παρόλο που έχουν το δικαίωμα πλεον να εργαστούν θεωρητικά σχεδόν παντού όπως σε δημόσιες υπηρεσίες, στον ιδιωτικό τομέα, σε οργανισμούς και φορείς του δημόσιου και ιδιωτικού φορέα, σε μη κηβερνητικούς ορανισμούς, στην έρευνα, σε σωματεία και συνδικάτα όλων των βαθμίδων, στις ένοπλες δυνάμεις και στα σώματα ασφάλειας, στα σωφρονιστικά ιδρύματα της χώρας, ως σύμβουλοι-αναλυτές και εμψυχωτές κοινωνικής επανένταξης αποφυλακισμένων και ατόμων σε φάση αποτοξίνωσης, στα Μ.Μ.Ε.,στην 1οβαθμια-2οβαθμια και 3οβαθμια εκπαίδευση κ.α...., παραμένουν άνεργοι.....
Το φαινόμενο της ανεργίας, οπως εκδηλώνεται σε αυτόν τον κλάδο, αποτελεί δείγμα σοβαρής κοινωνικο-οικονομικής κρίσης και κατάφωρης κοινωνικής αδικίας γεννώντας άπειρα κοινωνικά, ηθικά και ανθρωπιστικά προβλήματα. Το επάγγελμα του κοινωνιολόγου έχει υποτιμηθεί, έχει παραμεριστεί, έχει αγνοηθεί απο το κοινωνικο-πολιτικό σύστημα. Η πολιτεία θα πρέπει να μεριμνήσει για την προώθηση πιο αποτελεσματικών μέτρων, πιο σωστό επαγγελματικό προσανατολισμό σε συνδυασμό με την κατάλληλη κοινωνική πολιτική. Η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας πάνω στο αντικειμενό τους, θα αποτελούσε μια ανάσα για τον κλάδο των κοινωνιολόγων, έχοντας ως δεδομένο οτι 1 στους 5 πτυχιούχους ειναι άνεργος, ενώ από όσους εργάζονται το 70% δηλώνουν οτι το επάγγελμά τους έχει από καμία έως ελάχιστη σχέση με τις σπουδές τους.